آيه به معنى دوم اصطلاح متأخرى نيست كه مثلا بوسيله صحابه و تابعين مصطلح بشود بلكه مربوط به زمان پيامبر صلى اللّه عليه و آله و سلم مىباشد و در زمان خود پيامبر صلى اللّه عليه و آله و سلم هم اين اصطلاح بوده است و همو مقاطع آيات را تعيين نموده است و بعضى از آيات در همان زمان معروف بوده مانند " آية الكرسى " يا آيات هفتگانه سوره حمد كه در قرآن به عنوان « سبعا من المثانى » از آن ياد شده است ( البته مطابق بعضى از تفسيرها ) . 2 - كلام الله : درباره اين صفت پيش از اين در مقام بحث از كتاب الله صحبت كرديم و فرق ميان كتاب الله و كلام الله را بيان نموديم ، اكنون مىگوئيم كلام خدا نيز مانند آيات او به دو گونه است كلام تكوينى و كلام تشريعى ، همه موجودات عالم كلام تكوينى خداوند است ؛ مىبينيم كه خداوند از حضرت مسيح عليه السلام به عنوان كلمه خود ياد مىكند : إِنَّ اللَّهَ يُبَشِّرُكِ بِكَلِمَةٍ مِنْهُ اسْمُهُ الْمَسِيحُ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ « 1 » خداوند به تو مژده مىدهد به كلمه‌اى از خودش كه نام او مسيح فرزند مريم است . و در جاى ديگر پايان ناپذيرى قدرت خود را چنين ترسيم مىكند : قُلْ لَوْ كانَ الْبَحْرُ مِداداً لِكَلِماتِ رَبِّي لَنَفِدَ الْبَحْرُ قَبْلَ أَنْ تَنْفَدَ كَلِماتُ رَبِّي وَ لَوْ جِئْنا بِمِثْلِهِ مَدَداً « 2 » بگو اگر دريا مركب شود براى كلمات پروردگار من همانا آن دريا تمام شود پيش از آنكه كلمات پروردگار من تمام شود هرچند همانند آن دريا را هم كمك بگيريم .

--> ( 1 ) - سوره آل عمران ، آيه 45 . ( 2 ) - سوره كهف ، آيه 109 .